curiosity killed the cat

23 april 2017

There is this thing about my curiosity, making me discover some things I don’t want to. It once happened years ago, making me implode. Tears just ran down my face and I felt sick to my stomach. I was hurting for quite a long time afterwards. We somehow make a terrible combination, nevertheless we make a great one as well. I don’t know what would have happened if I hadn’t discovered it. I don’t know where I would be, and more importantly I don’t know where you would be, if you would still be here. So I can’t let go of my curiosity, I just can’t.
 photo 11. RUSTIC_zpsmnsmieyd.png

And there we where, playing some stupid game yet enjoying it. I ruined it, I tend to ruin a lot of things by my curiosity. Why is it that I never learn from my mistakes? It’s a burden for myself, and for others. I keep finding out stuff I don’t want to know about. Yet knowing the truth might be the best, it just hurts. It hurts to know, and I don’t know why but I can’t blame you for anything. I could already tell. I felt it. I could just feel this sight, the thin air being released from your lips. An internal eye roll. Every damn time. I felt it but I tried to block my negative thoughts since I tend to overthink everything.

And then you where there for real. You kept smiling. Laughing. I got confused as your friendliness was combined by words forming tiny little thorns pressing against my skin. Not realizing how it makes me feel, I could easily blame it on my stupid sensitivity. And then there is you, the first person who gave me a warm welcome. But i guess you could already tell by our first meeting, my weak handshake, what kind of person I really am. I don’t know if I can even blame you. I know you good enough to know that you are lovely, you would never hurt me on purpose.

I was too curious, and too weak for the truth.

Should I not have sent that? Should I have waited till my energy levels were balanced once again. Is it my fault? My fault for saying the wrong stuff, for not being able to deal with things like normal people. Is this one of my many weaknesses? I have many flaws nonetheless I like to believe that they are outshines by my good qualities. Are they though?

A deep breath later and I can already feel that my mentality has changed. It is just hard to be confronted with the truth.

I wasn’t even supposed to know.

So here I am pouring my heart out in words. Feeling fragile yet at peace.

With love,

Citlali

4

 

Continue Reading

A small inside to my thoughts

28 maart 2017

I keep wanting to write, but then I don’t. I forget, I don’t make time for it and when I have time for it I’m not in the mood.
The things I want to write about are often damn hard topics. Ranging from a bit hard to pretty much depressing.

For one,
I like to believe that there is more to everyone we meet.
A quote I have seen quite often on pinterest is ‘be kind, for everyone you meet is fighting their own battle’.
Conclusion; you don’t know what a person is going trough.
Sure it’s not an excuse to act like an asshole, but it puts things in perspective. People go trough all kind of stuff and yes it makes us vulnerable, but it also shapes us as a person, it makes us interesting.
It gives us all these layers and it can make us very complicated as well.

I am a highly curious person. Therefor, I like to get to know people layer by layer. Sometimes skipping too many layers or not realizing that people are not ready or not willing to share those layers with me.

I used to be very closed. Telling someone which songs I would listen to or what my opinion was on something made me very scared. As if they would make fun of me and not respect my opinions. Fortunately, I have grown immensely as a person. I am still shy, but I stand up for what I believe in, at least a tad bit more, and I try to open up.

I believe that I get people out of their shells at least a bit. Because I am shy but also a peoples person, people tend to feel comfortable around me and they open up. I like that.
I like getting to know ‘the quiet’ ones. The ones that come across as ‘boring’ stay at home people. Perhaps people like me. And then to get to know how utterly opposite to boring they are.

As a clarification, no I don’t inspect people and analyse who I should hang out with, based on my crappy judgement. I try not to judge on how someone looks. I still do, but I try not to let my prejudgment change how I am towards others. Just how I wouldn’t want to be judged based only on how I look.

 

 

Continue Reading

| Schrijfsel

Doei

26 maart 2017

Het is een hele poos geleden dat ik omkeek naar mijn blog. Ik kan niet zeggen dat ik het gemist heb, maar toen ik hoorde dat ik mijn site over een maandje zou moeten ‘verlengen’ kreeg ik het verlangen om er weer iets mee te doen. Het is al meer dan een jaar geleden dat ik hier iets geplaatst heb. Om heel dramatisch te klinken, er is ongelofelijk veel veranderd in het afgelopen jaar. Dus om je een veel te korte impressie te geven:

  • Deze couch potato is heel enthousiast begonnen met 4 keer in de week te kickboksen, and I LOVE IT! (anders zou ik het ook niet zo vaak doen)
  • Ik besloot om eindelijk echt mijn haar kort te knippen, en sinds vorige week ben ik een 30 cm lange vlecht korten! And yes ik heb het dit keer weer gedoneerd ;)
  • Ik zit niet meer zo vastgeroest achter mijn laptop. JA, series en youtube kijk ik nog wel, en af en toe lees ik wel een blogje. Ik vind blogs nog steeds heel leuk maar het werd op een gegeven moment een gewoonte om elke post te lezen die in mijn bloglovin lijst kwam te staan. Langzaam aan scrolde ik er maar doorheen en zakte mijn interesse voor de hele blog wereld. Nu lees ik af en toe wat, waaronder paperboats en fireandjoy, als je ze niet kent raad ik het zeker aan om het even te bekijken.
  • En last but not least, ik ben enorm veranderd. Hoe precies kan en wil ik niet helemaal in woorden bevatten, maar wat ik wel kan zeggen is dat het een enorm goede verandering was. Verder geloof ik dat je als persoon moet groeien en dat je daar altijd tijd een aandacht in moet stoppen, dus verandering zal er altijd zijn. Maar dit jaar was voor mij best een grote switch.

Betekend dit dat ik mijn blog weer vol leven in ga blazen?

Eerlijk gezegd weet ik het niet. Sinds het begin van deze site, ben ik onzeker geweest over wat ik hiermee wilde doen. Het enige wat ik wist, was dat ik een plek wilde waar ik dingen kon delen. En dat wil ik nog steeds.

Liefs,

Citlali

3

Continue Reading

| Schrijfsel

Exciting news!

24 september 2015

Behind the scene’s I’ve been spending a lot of time thinking about the blog and it’s content. I’m not too happy with how it is now. I’ve been neglecting my blog and I would love to change it a bit. To make it my personal place for thoughts, inspiration, photography, crafts and other really cool stuff.

I don’t want to have a firm schedule for every week but I would like to add a little bit of structure. At the time I am really liking the idea of monthly returning subjects. Expect monthly goals and every month an article related to photography, as well as an awesome DIY project. The DIY projects will probably be pyrography (woodburning) related. At least for the upcoming time, as I have a lot of really cool stuff I want to try (and share of course).

Besides the monthly returning subjects, I want my blog to be a place where I can dump thoughts and share whatever I like (or even better, love), a place I enjoy putting effort in.

Maybe I’ll write a bit more in English, maybe not. I can’t choose (sorry), which isn’t ideal. I write mostly in Dutch but my thoughts sometimes shift to English, besides some things just sound way better in English.

I have some (in my opinion) great photography plans, I also know that it takes time and my weeks are filled with all kinds of things. At the same time I still have some old projects that I have never finished/shared, so I’m pretty sure I have enough ‘material’ for a while.

The reason I stopped doing the monthly goals was because I felt like it was the only thing I was posting. I did like them and I find it important to set goals, so yeah they will be back pretty soon! Most likely starting in October.

And finally, I just want to point out that I would love to make this an inspiring, cool, nice and positive place on the interwebz and I will do my best to get there (can’t promise anything tho).

I really hope you’re going to like the changes and I hope I can pull it off!

Lots of Love!

By the way, you may have notices the strange focus on the picture, I don’t know what I was thinking. Maybe I wasn’t thinking at all, oops!

Continue Reading

| vakantie

Ballycotton

24 augustus 2015

Voordat we naar Cork vertrokken, zagen we al snel iets wat we wel echt moesten doen. Een cliff walk in Ballycotton. Onze 2de dag besloten we dan ook om naar de kust te reizen. Het openbaar vervoer is naar mijn mening nogal raar daar. Hetzij omdat het een klein dorpje is of misschien lag het aan ons. De bus vertrekt 2 keer per dag naar Ballycotton en gaat ook maar 2 keer per dag terug, deze bus wil je dus echt niet missen.Achteraf gezien hadden we ook eventueel kunnen vragen hoe duur een taxi ongeveer zou zijn. Misschien dat het zelfs goedkoper zou zijn, maar dat hebben we niet gedaan.

De rit naar de kust duurde ongeveer een uur, onderweg rijdt je behalve langs heel veel bochten ook langs een prachtig uitzicht. Je ziet water en rotsen, heel wat bomen en hele mooie huizen die haast kastelen zijn. Ballycotton is de eindhalte, dus hoefden we ons ook geen zorgen te maken dat we te lang bleven zitten. Langzamerhand had ik het wel gehad met de bochten en wilde ik het liefst gewoon direct uitstappen. En toen verscheen aan onze linkerkant de kust. Er was een hap uit het land, gevuld met zeewater. Niet veel later stonden de bus stil en stapten we uit in een klein dorpje. We liepen de helling af en zagen de zee recht voor ons. Aan onze linkerkant waren vissersbootjes in helderblauw water, het leek haast nep. We liepen een klein trappetje af en staarden naar voren. Niet ver van de zee was een eilandje met een vuurtoren. We sprongen over de stenen en keken uit op het eiland, de zee en de blauwe lucht. We hadden wel echt de beste dag uitgekozen hiervoor, want het was mooi weer zeg!

We liepen via de trappen weer de helling op, aangezien de echte ‘wandeling’ pas iets hoger begint. De huisjes waren weer eens erg mooi. Liefelijke kleuren en bloeiende tuinen. Niet veel later begonen we dan aan de cliff walk. Hoewel het uitzicht niet erg divers is, waren we vrijwel elke bocht, elke nieuwe steen, toch weer onder de indruk. Hier een daar waren wat bootjes en over onze hoofden vlogen zwaluwen. Ook wat minder gewaardeerde insecten vlogen voorbij, maar die namen we voor lief (ja, af en toe ook niet). We aten wat van ons zelf samengestelde lunchpakketje en toen wilden we weer terug lopen. Het uitzicht veranderde niet veel en we hadden het wel een beetje gehad met de beestjes. Maar ik was te nieuwsgierig (zoals altijd) en wilde nog snel checken of er bij de bocht nog verandering inuitzicht zou zijn. Eerlijk heel anders was het niet, behalve dat er een heel groot grasveld was, vanwaar je op de zee neer kon kijken. Aangezien er ook geen beestjes waren, besloten we om daar wat van het uitzicht te genieten. We rolden door het gras, ik zag (als enige) koeien (ze waren er echt hoor)!

De terugweg was weer verrassend, het uitzicht was niet veranderd, maar we zagen nu wel een trappetje dat naar de onderste stenen leidde. Daar waren mensen aan het zwemmen en we konden het niet laten om ook naar beneden te klimmen. De weg was een beetje eng, erg steil en geen leuningen. We waagden het om onze voeten in het heldere water te doen. Het was lekker fris al mochten de stenen waar we op zaten wel wat minder nat/mossig zijn. Heerlijk!

Terug richting de bushalte zagen we nog twee klavertjes 4, die we lieten leven, zodat de volgende mensen ze misschien ook zouden kunnen vinden. We aten nog tosti’s en sandwiches met gerookte zalm. We bleken nog even te hebben voor de bus terug zou komen en zijn op het strand gaan zitten. Het was ondertussen al minder warm en het water kwam niet meer zo ver, waardoor je op enkele meters na bijna naar het eilandje kon lopen.

 

Al met al een zekere aanrader, als je ooit in de buurt mocht zijn!

xx

Continue Reading